Polski Internet to nie las! Nie trzeba w nim "krzaków".

Dawna Sekcja III BOWI Group, obecnie InterPatrol została nazwana umownie PeGaz, ale praktycznie w tej nazwie, główną rolę odgrywają jedynie dwie litery: "P" jak przestępstwo i "G" jak gospodarcze.
W 2004 roku przybyło w polskim Internecie bardzo dużo firm zajmujących się nielegalną sprzedażą wszelkiego rodzaju usług związanych z wykorzystaniem komputerów i Globalnej Sieci Internet. W tym są również usługi hostingowe, na które my jako webmasterzy zwracamy przede wszystkim naszą uwagę. Cała sprawa jak i sam pomysł na III Sekcję bierze początek od ogłoszeń na Forum.KasArt98.com

Najczęściej tego typu "firmy" w dziale/zakładce "Kontakt" mają podane jedynie adresy e-mail, numery Gadu-Gadu, login Tlen.pl lub inne komunikatory. Czasem zdarza się, że podany jest również numer telefonu, ale oczywiście komórkowy. Prawdziwie rzadkim zjawiskiem jest, że właściciel firmy typu "krzak" poda nazwisko, choć akurat tą informację należy brać z przymróżeniem oka.
Prawdziwą ciekawostką są strony opisane w tytule jako "Płatności", "Sposób zapłaty" lub inne prowadzące do tego, aby wskazać nam drogę zapłaty za oferowane dla nas usługi. Znajdujemy tam najczęściej imię i nazwisko, oraz dane konta bankowego usługodawcy. Te dane są już jak najbardziej prawdziwe i śmieszne jednocześnie, gdyż są to dane osoby prywatnej, często nieuprawnionej do świadczenia w/w usług.

Dla ścisłości:
Wyciąg z Ustawy z dnia 19 listopada 1999 r.

Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z dnia 17 grudnia 1999 r.) (zm.: z 2000 r. Dz.U. Nr 86, Poz. 958 i Nr 114, poz. 1193)

Art. 12. 1.
Jeżeli przedsiębiorca oferuje towary lub usługi w sprzedaży bezpośredniej lub wysyłkowej za pośrednictwem środków masowego przekazu, sieci informatycznych lub druków bezadresowych, jest obowiązany do podania w ofercie co najmniej następujących danych:
1) oznaczenia przedsiębiorcy,
2) numeru, pod którym przedsiębiorca wpisany jest do rejestru przedsiębiorców, wraz z oznaczeniem sądu rejestrowego,
3) siedziby i adresu przedsiębiorcy.
2. Przedsiębiorca jest obowiązany do zamieszczania na towarach lub na ich opakowaniach wprowadzanych do obrotu informacji w języku polskim zawierających:
1) oznaczenie przedsiębiorcy - producenta towaru i jego adres,
2) nazwę towaru,
3) inne oznaczenia i informacje wymagane na podstawie odrębnych przepisów.

Z pełnym tekstem Ustawy można zapoznać się np. na stronie: http://prawo.interia.pl/kodeksy?aid=7601

Warto dodać...
Wyciąg z Ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807)

Art. 21.

Jeżeli przedsiębiorca oferuje towary lub usługi w sprzedaży bezpośredniej lub sprzedaży na odległość za pośrednictwem środków masowego przekazu, sieci teleinformatycznych lub druków bezadresowych, jest on obowiązany do podania w ofercie co najmniej następujących danych:

1) firmy przedsiębiorcy;

2) numeru identyfikacji podatkowej (NIP);

3) siedziby i adresu przedsiębiorcy.

Może jeszcze:

Art. 55 § 1 kodeksu karnego skarbowego

Podatnik, który w celu zatajenia prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek lub rzeczywistych rozmiarów tej działalności posługuje się imieniem i nazwiskiem, nazwą lub firmą innego podmiotu i przez to naraża Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego na uszczuplenie podatku,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

Więcej znajdziemy np. pod adresem: europoland.republika.pl/kks.htm

Co na działanie firm "krzaków" mówi Kodeks Karny? Nic, ale jednak jest mowa o wprowadzeniu osoby zainteresowanej w błąd.

Kodeks Karny - Art. 286. § 1.

Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Jeżeli więc przykładowy pan Iksiński oferuje usługi hostingowe, podając na swojej stronie informacje, iż jest pracownikiem wyimaginowanej firmy (a właśnie tak dzieje się najczęściej) to już "podpada" pod w/w artykuł. Często w praktyce jest tak, że niepełnoletni uczeń gimnazjum, czy wczesny licealista, chcąc wzmocnić swoją kieszeń wykupuje serwer u (najczęściej) zagranicznego providera i odsprzedaje miejsce na tym serwerze za wyjątkowo niską opłatą. Często również po kilkutygodniowym funkcjonowaniu i zarobieniu pierwszych pieniędzy, serwer ginie jak kamfora.
To samo tyczy się e-sklepów internetowych, czy firm rejestrujących domeny internetowe. Znane są nam przypadki, gdzie za domenę .com "firmy" żądały kwoty rzędu 100, 500 złotych netto...